Nummer zeven

En we zijn weer een week verder. Inspiratieloos als altijd begin ik maar gewoon aan een verhaal en we zien wel waar het eindigd. Vandaag, 1 november is het hier in italie de dag van de heiligen (a.k.a.) i Santi. Iedereen die kan vertrekt met een bos bloemen richting de begraafplaats om de graven en gedenkstenen op te fleuren met bloemen. Het zag er ontzettend gezellig uit al die bloemen en planten overal, maar het is naar mijn idee een beetje overdreven. We zijn met de hele familie naar de begraafplaats geweest want de opa van Francesca kreeg een nieuw bosje bloemen op zn gedenksteen. En bij de vader van Francesca zijn we uitgebreid wezen lunchen. En dat natuurlijk op z'n italiaans met verse zelfgemaakte pasta met tomatensaus en overheerlijke olijven en niet te vergeten stinkende kaas. Nou maakt natuurlijk iedereen z'n eten anders klaar maar de zelfgemaakte pasta leek eerder op ballen snot dan op pasta, maar gek genoeg was het ontzettend lekker. Na de lunch voelde ik me een beetje gelijk aan een hangbuikzwijn en was het tijd om even naar buiten te gaan met de meisjes. Opa woont hoog in de bergen en vlakbij een uitkijkpunt over het dal en de andere bergen. Super mooi dat ik dit met eigen ogen gezien heb en dat ik het zo bewust kan meemaken. Geïnteresseerd in foto's? Stuur maar een appje dan stuur ik wat moois door. Alora, opa heeft ons ook nog een doos met ontzettend lekkere zelfgemaakte koekjes meegegeven waar ik me al aan te buiten ben gegaan. Oepsie!! Ik word nog eens moddervet hier. Maakt niet uit hoor. Ik krijg het er wel af, ik zou niet weten hoe maar komt allemaal wel goed. al met al. Dit land is echt een aanrader voor een leuke zonnige vakantie, als je geen kleine kindjes hebt. Mooi landschap en ontzettend goed weer. Als je in de zomerperiode gaat dan. Wat het eten betreft heb ik nu een beetje de regie in handen. Hier is het een gewoonte om je diner rond 8 uur half 9 te verorberen, iets waar mijn Nederlandse ritme niet tegenop kan. Dus ik eet in mn eentje rond een uur of 6. Ja het is saai, maar ik heb wel mn zin.

Ik weet het, ik heb te lang gewacht met een nieuw verhaal. Het is nu de 14de van november. Ik had totaal geen idee wat ik moest schrijven. Ik kijk er eg naar uit om weer naar huis te komen en om iedereen weer te zien en te knuffelen. Ik heb ontzettend veel leuke verhalen te vertellen, maar ook minder leuke verhalen. Ik kan wel zeggen dat ik ontzettend veel heb meegemaakt en dat het een bijzondere ervaring is geweest tot nu toe. Ik heb alle emoties van de moeder al een keer meegemaakt. Van pure wanhoop tot uitermate geluk en van super blij naar megaboos en een hele hoop geschreeuw. En voor iedereen die het nog niet wist.. ik heb genoeg meegemaakt en ik vind het nu hoog tijd om naar huis te komen. Ik ga afronden nou, ik hoop jullie allemaal snel weer te zien.

Dikke vette knuffel van mij